บทที่ 41 อย่าคิดอีกเลย 3

เหม่ยหลินถึงกับยืนจ้องนิ่งที่ฝ่ามือปริศนาเน่าเฟะนั้นอย่างเงียบงัน ทั่วทั้งเรือนร่างพลันชะงักเกร็ง นางพยายามอย่างเต็มที่มิให้ตนเองอาเจียนออกมา

หงซือกวนจึงออกเดินทางต่อไปโดยให้นางข้างกายได้เดินตามหลังมา เพื่อที่จะได้ละสายตาจากภาพฝ่ามือปริศนาตรงหน้า แต่ทว่าทิศทางเดียวที่พวกเขาจำต้องเดินไปนั้น หาได้เป็น...